Porto w Porto

Nocna panorama Porto nad wybrzeżem rzeki Douro Nocna panorama nad wybrzeżem rzeki Douro

Parkujemy przy Paços do Concelho, budynku rady miejskiej Porto. Zaprzyjaźniamy się z Portugalką sprawdzającą bilety parkingowe, więc postój staje się gratisowy. Przemierzamy Avenida dos Aliados, główną aleję prowadzącą z centrum nad wybrzeże rzeki Douro. Wzdłuż nabrzeża Cais da Ribeira rozciąga się fasada schronu Muro dos Cobertos da Ribeira, a wraz z nią liczne bary, sklepy i restauracje. Ciepłe pomarańczowe światła miasta odbijają się w tafli wody, a dwupoziomowy most Don Luis I stanowi podkreślenie tej malowniczej scenerii. Po drugiej stronie rzeki rozciągają się liczne piwnice z winem porto. Zacumowane przy brzegu barki niegdyś służyły do transportu porto z Alto Douro, regionu ich pochodzenia. Dziś to tylko ozdoba, a beczki przewozi się drogą lądową. Przyjrzyjmy się, co jeszcze jest tutaj nie tylko ozdobą.

Winnica Herdade da Ajuda

Produkcja wina w Alentejo
Produkcja wina w Alentejo

Portugalska prowincja Alentejo. Grubszy, o pełnych rysach twarzy pan przeładowuje właśnie sztaplarką beczki z winem. Oderwany na chwilę od pracy z nieukrywaną chęcią i entuzjazmem oprowadza nas po winnicy. Jesteśmy na 21-hektarowej plantacji w środkowej części Portugalii. Dotychczas produkowano tu tylko wino beczkowe, które sprzedawane było do restauracji i hurtowych odbiorców. Od dwóch lat winnica ma nowego właściciela, który z pomocą sieci dystrybutorów zainteresował się detaliczną sprzedażą wina pod własną marką.

Małże i kałamarnica

Praia do Amado Praia do Amado

Przyrządzenie kałamarnicy dla nie wprawionego kucharza to wyzwanie. Nieumiejętne rozcięcie sprawia, że z kilku stron zaczyna tryskać atrament koloru intensywnie czarnego. Usuwamy pęcherz pławny, do bólu przypominający element wykonany z plastiku. Wszystko wokół jest poplamione i w żadnym wypadku nie wygląda jak cokolwiek zjadliwego, a co dopiero smacznego. Po opłukaniu w wodzie oceanicznej macki nabierają jednak smakowitego kształtu. Jako przyprawy używamy czosnku i ziół, a następnie smażymy na patelni z cebulką. Niezbyt długo, aby pokrojone paski się nie skurczyły. Nasz starter jest już gotowy, zjadamy kałamarnicę błyskawicznie. Danie główne trzeba zdobyć własnymi rękoma.

Paella i ślimaki

Uczta w barze Tomatito Uczta w barze Tomatito

Podczas pobytu w na dzikim spocie surfingowym w okolicy plaży Valdavaqueros wybieram się na longboardową przejażdżkę do Tarify. Odwiedzam moją koleżankę Polly, która przez wakacje pracuje w barze Tomatito. To bardzo nietypowy bar za sprawą samego wnętrza, ludzi którzy tam pracują i ludzi, którzy to miejsce odwiedzają. Wieczni surferzy i melanżownicy, czyli świry, wariaci i indywidualiści spod znaku śródziemnomorskich wiatrów poniente i levante. Pod przykrywką paelli oraz ślimaków w sosie pomidorowym można się tu nieźle zabawić.

Longboard BCN

Barcelona to raj dla longboardera Barcelona to raj dla longboardera

Odwiedzając Barcelonę ostatnim razem popełniłem błąd i nie zabierałem ze sobą longboarda. Tym razem naprawiam to niedopatrzenie. Jedyną moją troską jest zaparkowanie auta w centrum. To nie błaha sprawa, bo po Barcelonie z definicji nie da się przemieszczać samochodem. Dlaczego piesi, rowerzyści i skuterowcy pojawiają się z nikąd i blokują moją jedyną, wąską i jednokierunkową uliczkę?

Tu nie można  skręcić, tam brak miejsc, a stąd nie ma odwrotu i mimo, że to w zupełnie przeciwnym kierunku, muszę jechać dalej. Możliwości swobodnego przemieszczania się brak.  W końcu lekkim fuksem udaje się znaleźć miejsce tuż przy plaży miejskiej. Mam w planie nie ruszać się stąd przez kilka dni. Pora na longboard.

Sardynia

Miejsce do nurkowania z fajką i maską Miejsce do nurkowania z fajką i maską

Nocny prom z włoskiego portu Piombinio zabiera nas do Olbii, miasta na północno-wschodniej Sardynii. Tuż nad ranem, zdecydowanie przed świtem wyruszamy w stronę Isola de Gabbiani i Porto Pollo. Powoli świta, a ten moment i to miejsce są idealne na obfite śniadanie i poranną kawę. Spotykamy się z Konradem i Natalią, znajomymi ze studiów, którzy tutaj aktualnie mieszkają.

Wspólnie jedziemy na ukryty spot snorkellingowy przy wybrzeżu Costa Paradiso. Jest to miejsce o stromym, skalistym brzegu. Woda bardzo czysta, a głębokość poniżej ośmiu metrów sprawia, że z łatwością można zanurkować do dna.

Białowieski Park Narodowy

Król Puszczy Białowieskiej Król Puszczy Białowieskiej

Przejazd przez Polskę z zachodu na wschód zajmuje kilkanaście godzin, z roku na rok dłużej. Większe natężenie ruchu, więcej aut, nawierzchnia gorszej jakości i ciągłe remonty przeprowadzane w absurdalny sposób. Polega to na rozkopaniu kilkunastu odcinków i remontowaniu jednego wybranego z nich. Nie widać atmosfery pracy. Na szczęście Warszawę mamy już za sobą i jedziemy w kierunku Białorusi. Ruch maleje z każdym kilometrem, podobnie jak ilość mieszkańców i śladów cywilizacji. Naszą drogę otacza dziewiczy las. Docieramy w odległe zakątki województwa podlaskiego, tuż na wschodnim krańcu Polski.

Pełne makaków słoneczne wydanie Anglii

Wścipskość małp nie zna granic Wścibskość małp nie zna granic

Gibraltar to miejsce w którym na przestrzeni wieków toczyło się wiele sporów. Terytorium raz podbite i zabrane przez Berberów w 711 roku czekało przeszło siedem wieków, aby trafić z powrotem w ręce Hiszpanów. Nie na długo, bo w 1704 roku podczas wojny o sukcesję hiszpańską terytorium zostaje zajęte przez Wielką Brytanię. I tak już zostaje do dziś.

Wysoka na 426 metrów charakterystyczna Skała Gibraltarska to prawdziwa wapienna twierdza. Jako jedyny wywyższający się w okolicy szczyt wygląda dość nienaturalnie na tle turkusowego Morza Śródziemnego. To strategiczny punkt dający kontrolę nad Cieśniną Gibraltarską, a więc jedynym miejscem, którędy możliwe jest przedostanie się z Atlantyku na basen Morza Śródziemnego. Z tego względu, to malutkie, liczące zaledwie 6,5 km² powierzchni terytorium odgrywało w przeszłości istotne znaczenie.

Festiwal San Fermin

Gotnitwa byków na ulicach Pampeluny Gonitwa byków na ulicach Pampeluny

San Fermín to coroczny festiwal odbywający się dniach 6-14 lipca w Pampelunie. Historia gonitw byków sięga daleko wstecz, aż do XIV wieku, a w dzisiejszej formie funkcjonuje niezmiennie od 1592 roku. Decydujemy się przemierzyć pół Hiszpanii, aby przez kilkanaście godzin poczuć panującą w tych dniach gorącą atmosferę.

W tygodniu San Fermín całe miasto zamienia się w pełną wrzawy i wielkiego szaleństwa fiestę. Ulice Pampeluny są całkowicie przepełnione, wypchane po brzegi biało-czerwonym, entuzjastycznie zachowującym się tłumem. Śpiewy, krzyki i rozlewająca się na każdym kroku sangria to nieodłączne aspekty tej zmysłowej tradycji.